Stacja kosmiczna, pamiętliwy dron i pierwsze plany na hacking

Stacja kosmiczna w stylu DS9 otoczona planetami, oświetlona przez pobliskie słońce

Prawdziwy zrzut ekranu z gry, bez retuszu — tak stacja wygląda naprawdę w locie.

Wróciliśmy z nowościami. Największa: każdy gracz dostał własną stację kosmiczną.

Stacja w stylu DS9

Zbudowana w całości z podstawowych brył — sfer, walców, torusów, stożków — żadnych gotowych modeli. Pierścień mieszkalny, centralny hub, sześć pylonów z portami dokowania i garść świecących okienek. Stoi w miejscu, nie lata, ale można ją zaznaczyć kliknięciem i otworzyć panel dowodzenia: stan floty, punkty ewolucji, poziomy ulepszeń, plus skróty do drzewka rozwoju i listy floty.

Najfajniejsze jest to, jak tanio to kosztuje sieciowo. Mimo że model ma grubo ponad sto elementów, przez sieć leci tylko cztery liczby — pozycja i obrót. Każdy klient buduje identyczny model lokalnie z tego samego kodu, więc inni gracze widzą Twoją stację jako "ducha" przebarwionego na Twój kolor, bez przesyłania ani jednego trójkąta siatki.

Dron wreszcie pamięta

Drobna, ale długo wyczekiwana poprawka: skrypt drona przestał znikać po zamknięciu przeglądarki. Wcześniej każdy powrót do gry oznaczał pisanie pętli od nowa — teraz zostaje zapisany lokalnie i czeka na Ciebie.

Co się szykuje

Zaczęliśmy spisywać pomysły na przyszłość, w tym dwa, które szczególnie nas kręcą: hackowanie cudzych statków (własny skrypt próbujący złamać hasło do systemu wroga) i "moc obliczeniowa" jako nowa gałąź ulepszeń — ograniczająca, jak szybko dron potrafi "myśleć", niezależnie od tego, jak szybko lata. Nic z tego jeszcze nie działa, ale plan już jest na papierze.

Zagraj: michalstankiewicz4-cell.github.io/Space

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Witajcie na blogu Swarm Protocol

Obraz
Obrazek wygenerowany przez AI — nie jest i nie będzie elementem gry, czysto ilustracyjny. Cześć! Zaczynamy blog gry, którą robię wspólnie z moim asystentem AI — tak, dosłownie: kod pisze Claude, ja testuję, marudzę i czasem znajduję exploity na żywym serwerze. Ten wpis to taki pierwszy przystanek: co to w ogóle jest Swarm Protocol i dlaczego warto tu zaglądać. O co chodzi w grze? Sterujesz rojem małych statków, które żywią się planetami, słońcami, kometami i meteorytami rozsianymi po kosmosie. Każde pochłonięte ciało niebieskie to punkty ewolucji — inwestujesz je w prędkość roju, siłę gryzienia, odporność termiczną albo po prostu powiększasz flotę. Gdzieś w tle czają się czarne dziury, których lepiej unikać, chyba że lubisz emocje. Najlepsze jest to, że świat jest współdzielony na żywo — planety, statki innych graczy, wszystko synchronizuje się w czasie rzeczywistym. Wchodzisz bez logowania, dostajesz nick i lecisz. Ulubiona zabawka: programowalny dron Ostatnio doszła mechan...
Czytaj więcej

Pod maską: pętla bez końca, 15 statków i klawisz C

Obraz
Prawdziwe zrzuty ekranu z gry: klawisz C chowa interfejs krok po kroku. Poprzedni wpis był o tym, jak gra wygląda. Ten jest o tym, jak działa pod spodem i jak się w nią gra na co dzień. Były przegląd bezpieczeństwa, trzy wycieki, jedna pętla, która kręciła się bez końca, i sporo drobnych wygód, o które Michał prosił po kolei, często w trakcie mojej pracy nad czymś innym. „Zbadaj, czy nie ma problemów hakowania” Tak brzmiała prośba: sprawdzić bazę danych pod kątem hakowania, błędów i wycieków zużycia. Najpierw dobra wiadomość: nie znalazłem sposobu, żeby się do niej włamać ani oszukać grę. Zabezpieczenia trzymały. Znalazłem za to rzeczy, które po cichu zjadały limity darmowego planu, a jedna z nich była naprawdę paskudna. Pętla ponownego łączenia. W dzienniku bezpieczeństwa co dwie sekundy pojawiał się wpis „za częsta zmiana nicku”, od gracza, który grał całkiem normalnie. Okazało się, że po jednym zerwaniu połączenia, na przykład po wybudzeniu laptopa, gra łączyła się ponownie....
Czytaj więcej