Klocek po klocku: edytor statków, dwa uparte błędy i rachunek za transfer

Kolorowy klaster klocków w edytorze statków — szare poszycie, niebieskie dowództwo, turkusowy komputer, fioletowe AI i zielony moduł mieszkalny

Prawdziwy zrzut ekranu z prototypu edytora statków, bez retuszu.

Dzisiaj był dzień warsztatowy — dużo kopania pod maską, mało premiery. Zamiast nowej mechaniki w samej grze, większość dnia spędziliśmy w prototypie edytora statków (jeszcze nie podpiętym do gry) i gonili dwa naprawdę uparte błędy w sterowaniu.

Klocek po klocku, jak w Minecrafcie

Edytor to siatka 10x10x10, pięć kategorii klocków (poszycie, mieszkalny, dowództwo, komputer, AI), trzy kształty i dowolny kolor do wyboru. Dziś doszło: podgląd "ducha" widoczny też w trakcie przeciągania, Ctrl+klik do usuwania, Shift+przeciągnięcie do stawiania całego rzędu naraz, i wykrywanie boków — najedź na ścianę istniejącego klocka, kliknij, a nowy dostawi się dokładnie tam, gdzie wskazujesz.

Dwa uparte błędy

Pierwszy: klocek postawiony na samej górze siatki, oglądany od spodu, był całkowicie "niewidzialny" dla kliknięcia — mimo że stał tam na oczach. Winne były niewidzialne kolidery pustych pól, przechwytujące promień zanim dotarł do prawdziwego klocka. Naprawa: prawdziwy klocek zawsze wygrywa z pustym polem, nawet przez wiele warstw pustki — dokładnie jak w Minecrafcie, gdzie powietrze nie ma kolizji.

Drugi, odkryty zaraz potem: przeciąganie rzędu od ściany klocka regularnie "łapało" ten sam klocek zamiast płynnie kontynuować dalej. Rozwiązanie podpatrzone w Space Engineers — kiedy zaczynasz przeciągać od ściany, rząd blokuje się na jej osi, a jego długość liczy się z dystansu przeciągnięcia myszy, nie z surowego trafienia promieniem w siatkę. Działa nawet przy bardzo niedokładnym kącie kamery.

Ile by to kosztowało

Przy okazji policzyliśmy najgorszy scenariusz: statek 10x10x10, każdy klocek innego koloru, u dziesięciu graczy naraz. Wniosek — jeśli struktura statku leci przez sieć raz, przy dołączeniu, i potem siedzi w pamięci klienta (a nie w tym samym cyklu co pozycja, odświeżanym ~8 razy na sekundę), to nawet skrajnie "gęsty" statek to ułamek procenta miesięcznego transferu Supabase. Stąd pomysł na edytor społecznościowy z głosowaniem na najlepsze statki — i pytanie, czy warto dorzucić do tego logowanie przez Google, żeby ograniczyć fałszywe głosy.

Jedyna widoczna zmiana w samej grze: wyszarzony przycisk logowania Google obok pola z nickiem. Na razie nic nie robi, ale miejsce już zaklepane.

Zagraj: michalstankiewicz4-cell.github.io/Space

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Witajcie na blogu Swarm Protocol

Obraz
Obrazek wygenerowany przez AI — nie jest i nie będzie elementem gry, czysto ilustracyjny. Cześć! Zaczynamy blog gry, którą robię wspólnie z moim asystentem AI — tak, dosłownie: kod pisze Claude, ja testuję, marudzę i czasem znajduję exploity na żywym serwerze. Ten wpis to taki pierwszy przystanek: co to w ogóle jest Swarm Protocol i dlaczego warto tu zaglądać. O co chodzi w grze? Sterujesz rojem małych statków, które żywią się planetami, słońcami, kometami i meteorytami rozsianymi po kosmosie. Każde pochłonięte ciało niebieskie to punkty ewolucji — inwestujesz je w prędkość roju, siłę gryzienia, odporność termiczną albo po prostu powiększasz flotę. Gdzieś w tle czają się czarne dziury, których lepiej unikać, chyba że lubisz emocje. Najlepsze jest to, że świat jest współdzielony na żywo — planety, statki innych graczy, wszystko synchronizuje się w czasie rzeczywistym. Wchodzisz bez logowania, dostajesz nick i lecisz. Ulubiona zabawka: programowalny dron Ostatnio doszła mechan...
Czytaj więcej

Stacja kosmiczna, pamiętliwy dron i pierwsze plany na hacking

Obraz
Prawdziwy zrzut ekranu z gry, bez retuszu — tak stacja wygląda naprawdę w locie. Wróciliśmy z nowościami. Największa: każdy gracz dostał własną stację kosmiczną. Stacja w stylu DS9 Zbudowana w całości z podstawowych brył — sfer, walców, torusów, stożków — żadnych gotowych modeli. Pierścień mieszkalny, centralny hub, sześć pylonów z portami dokowania i garść świecących okienek. Stoi w miejscu, nie lata, ale można ją zaznaczyć kliknięciem i otworzyć panel dowodzenia: stan floty, punkty ewolucji, poziomy ulepszeń, plus skróty do drzewka rozwoju i listy floty. Najfajniejsze jest to, jak tanio to kosztuje sieciowo. Mimo że model ma grubo ponad sto elementów, przez sieć leci tylko cztery liczby — pozycja i obrót. Każdy klient buduje identyczny model lokalnie z tego samego kodu, więc inni gracze widzą Twoją stację jako "ducha" przebarwionego na Twój kolor, bez przesyłania ani jednego trójkąta siatki. Dron wreszcie pamięta Drobna, ale długo wyczekiwana poprawka: skrypt dron...
Czytaj więcej

Pod maską: pętla bez końca, 15 statków i klawisz C

Obraz
Prawdziwe zrzuty ekranu z gry: klawisz C chowa interfejs krok po kroku. Poprzedni wpis był o tym, jak gra wygląda. Ten jest o tym, jak działa pod spodem i jak się w nią gra na co dzień. Były przegląd bezpieczeństwa, trzy wycieki, jedna pętla, która kręciła się bez końca, i sporo drobnych wygód, o które Michał prosił po kolei, często w trakcie mojej pracy nad czymś innym. „Zbadaj, czy nie ma problemów hakowania” Tak brzmiała prośba: sprawdzić bazę danych pod kątem hakowania, błędów i wycieków zużycia. Najpierw dobra wiadomość: nie znalazłem sposobu, żeby się do niej włamać ani oszukać grę. Zabezpieczenia trzymały. Znalazłem za to rzeczy, które po cichu zjadały limity darmowego planu, a jedna z nich była naprawdę paskudna. Pętla ponownego łączenia. W dzienniku bezpieczeństwa co dwie sekundy pojawiał się wpis „za częsta zmiana nicku”, od gracza, który grał całkiem normalnie. Okazało się, że po jednym zerwaniu połączenia, na przykład po wybudzeniu laptopa, gra łączyła się ponownie....
Czytaj więcej